6e etappe. Van de Notterveldsweg bij Notter naar de Mekkelinkweg in buurtschap Rhaan. 25 km
12 – 09 – 2025
We merken dat we steeds minder ver hoeven te reizen om door te gaan met het Havezatenpad. En dat was precies de bedoeling. Want hadden we naar Oldenzaal (het startpunt van de route) 1 uur en 40 minuten werk, nu stonden we keurig na 1 uur en 20 minuten bij onze startplaats. Toegegeven, Twente blijft vanuit het noorden, voor wat de infrastructuur betreft, een achtergebleven gebied. Het blijft een tjakkerij om daar te komen.
Maar ik zal niet al te hard klagen, want het Havezatenpad is een prachtige route met helaas net wat te veel afgebroken havezates. Maar een kniesoor die daar op let en dus beginnen Saak en ik deze morgen na de koffie vrolijk fluitend aan de zesde etappe. We duiken daarna direct de landerijen en bossen van het Twentse platteland in. Het is ondanks de slechte weersvooruitzichten nog steeds prachtig weer en dan is het sowieso een feest om door de natuur te lopen. En wat mij elke keer weer opvalt, is dat Twente nog veel oude zand- en graspaden kent. Het lijkt wel of men hier nooit een ruilverkaveling gehad heeft. Een zegen voor het landschap.
Na een paar kilometer neem ik afscheid van Saak. Die loopt verder over de Blokdijk en ik over de Noterveldsweg. Ik passeer daarbij de boerderij van de familie Ooms, die daar heel sympathiek voor de vermoeide wandelaar een keurig bankje heeft neergezet met de tekst ‘Goat gerust zit’n. Maar ook al is de tekst uitnodigend, ik loop door, want ik ben nog maar net onderweg. Links van mij doemt even later het industriegebied van Nijverdal op. In een stel fantasieloze blokkendozen zal ongetwijfeld menig Nijverdaller werk hebben, maar ik blijf de fabriekshallen lelijk vinden.
Daarna kom ik bij de Nijverdalsestraat die pal lang de N35 loopt. Hier ga ik even naar rechts en steek na een paar honderd meter de drukke weg over. Met een tunneltje kom ik onder het spoor door en loop daarna over het fietspad naast de Westerveenweg (een zandpad) langs het 420 hectare grote Wierdense Veld dat ook wel het Notterveen genoemd wordt. Het is een Natura 2000 gebied met levend hoogveen en is verder bijzonder om de lavendelheide die er groeit, de gladde slang en de kraanvogel. Rechts van mij is nog weiland, waar een boer probeert een tijdelijke afrastering naar een paal te trekken. Dat lukt hem niet en ik bied aan om hem te helpen. Daar is hij blij mee en met z’n tweeën lukt het wel. Kleine moeite. Hij vindt het goed dat ik nog een foto van hem neem, maar werkt ondertussen wel rustig door.
Daarna maakt het fietspad een bocht naar rechts en blijf ik op de Westerveenweg die rechtdoor loopt. Ik loop nu wel dwars door het Wierdense Veld en kom uit op de Schaddenbeltsweg. Daar staat een schaapskooi en als ik daar langs loop, is er allemaal drukte. Het is mij niet duidelijk wat men precies doet, maar de schapen worden één voor één langs een paar mensen geleid. Een hondje zorgt ervoor dat de kudde de goede kant opgedreven wordt en dat is altijd een mooi gezicht. Ik loop dan al op de Hortmeerweg, die echt dwars door het Wierdense Veld loopt. Ik loop als het ware heen en terug, want de Westerveenweg en de Hortmeerweg liggen slechts 500 meter van elkaar verwijderd. Maar het is er prachtig en als ik halverwege de Hortmeerweg nog een uitkijktorentje tegen kom, kan ik het niet laten om daar even naar boven te klimmen. Als ik een toren zie heb ik altijd de aandrang om er bij op te klimmen, zelfs al is het in dit geval slechts een uitkijkpost op poten.
Na het Wierdense Veld loop ik over het Bolderpad en de Veenweg langs de spoorlijn waar ik in het begin onderdoor gekomen ben. Maar ik blijf niet langs het spoor lopen want na een kilometer buigt de Veenweg naar rechts en loop ik met wat slingers en slagen langs de Kruidenwijk (zo heet die nieuwbouwwijk van Nijverdal). Hoewel de Kruidenwijk geheel los van Nijverdal ligt, valt het wel onder dat dorp terwijl het tegen het dorp Hulsen aan ligt. Een beetje vreemd.
Ik kom daarbij door een bosgebied met de Eversberg uit 1612, dat behoorde bij het landgoed Eversberg. Helaas verging het Eversberg als zovele havezaten en werd het in 1889 gesloopt. Hoewel er in mijn wandelboekje staat dat men in 2005 besloten heeft het huis in oorspronkelijke stijl te herbouwen heb ik dat onderweg niet gezien. En ook op internet vond ik alleen nog wat restanten van het oorspronkelijke gebouw, maar zelfs die zijn tijdens mijn wandeling aan mijn aandacht ontsnapt.
Na het bosgebied loop ik weer even langs het spoor en zie aan de overkant, schuin voor me, de Sint Antonius van Paduakerk van 1916. Omdat ik nog nooit van Sint Antonius van Padua gehoord had, heb ik dat even opgezocht: ‘Sint-Antonius van Padua (†1231) was een franciscaanse prediker en theoloog. Hij is een van de populairste heiligen in de westerse kerk. In de volksdevotie wordt hij vaak aangeroepen als de patroon van verloren zaken. Zijn feestdag is 13 juni’. En dat stond er niet bij, maar hij is maar 36 jaar geworden.
Ik loop half om een industriegebied heen waar hevig gesloopt en opgeruimd wordt. Het is het ten Cate terrein, waar men de activiteiten van Ten Cate wil concentreren. Ook is er straks plaats voor woningbouw. Oorspronkelijk richtte men zich bij dit bedrijf op de textiel, maar nu meer op kunstgrasvezels en beschermingsmaterialen. Op de Ten Cate vestigingen in Niiverdal werken maar liefst 700 mensen. Kortom een belangrijke werkgever.
Hierna moet ik linksaf over een fabrieksterrein volgens mijn boekje, maar zie ik op een hek ‘Verboden Toegang’. Achteraf had ik mij er waarschijnlijk niets van hoeven aan te trekken, maar omdat ik ook geen enkele route-aanwijzing vind, loop ik toch maar even een ommetje. Het is nauwelijks verder en ik kom na het ommetje weer keurig op de route. Ik passeer daarna ’t Rooie Dorp, dat in dit geval gewoon een grijs gebouwtje is waar een cafetaria in zit. Wel staat het strategisch niet verkeerd, omdat je ernaast de ingang hebt van Bruisend Nijverdal, een evenementenweide (zo wordt dat genoemd).
Daarna laat ik de bebouwing achter me en loop door een bosgebied met de naam ‘Doktersbos’. Het kan zijn dat het die naam gekregen heeft omdat er een sanatorium lag, maar dat weet ik niet zeker. En het wordt je ook niet zomaar verteld. Want op internet las ik: ‘Maar waar komt de naam Doktersbos vandaan en hoe is het Gagelmansvennetje ontstaan? Wilt u hier antwoord op ga dan met deze IVN-gids op pad, wandel rond in het Doktersbos, kijk wat er groeit en bloeit en luister naar de verhalen over de geschiedenis van het gebied en het huidige beheer’. Kortom het IVN houdt de spanning er in .
En zoals in het citaat al staat kom ik ook langs het Gagelmansvennetje, dat op een bord ín het Twents het ‘Vennechien van Goacheman’ wordt genoemd. In ieder geval wordt het vennetje goed onderhouden door een stel vrijwilligers die zichzelf de Vennekearls noemen. Die naam vond ik op een bankje bij het vennetje, zodat de ‘kearls’ daar na gedane arbeid even kunnen ‘uutpoesten’. ‘
Daarna kom ik langs een hek met prikkeldraad en een bordje met verboden toegang en Eigen Terrein. Een niet al te uitnodigend hek voor een Open Luchttheater. Maar achteraf geloof ik dat het ook niet de bedoeling was dat ik daar langs kwam, want ik raak hier het spoor bijster. Gelukkig duurt dat maar even en weet ik de route weer vrij snel te vinden.
Ik kom daarna over de Canadabrug, die over de Regge ligt. Op 9 april werd Nijverdal door de Canadezen bevrijd en deze brug zal daar zondermeer wat mee te maken gehad hebben.
Ik sla linksaf en loop kilometers langs de Midden Regge. Dat is bepaald geen straf, want het is een mooie route. Onderweg vallen mij twee laagvliegende vliegtuigen op die rondjes lijken te draaien. Een man in een rolstoel staat vol verbazing naar de vliegtuigen te kijken. Ik vertel hem dat we die transportvliegtuigen al een aantal dagen boven Friesland zien en dat ze deel uitmaken van een oefening. Maar thuis heb ik dat toch nog maar even opgezocht: ‘In Friesland zijn in september 2025 laagvliegende vliegtuigen te zien vanwege de internationale oefening Falcon Leap, waarbij militairen van de 11e Luchtmobiele Brigade en elf NAVO-partners laag over het oosten van de provincie vliegen. De oefening, die plaatsvindt tussen 8 en 19 september, omvat grootschalige luchtlandingsoperaties boven de Marnewaard in Groningen’.
Blijkbaar hebben ze hun oefengebied wat vergroot, want sinds vandaag (12 september) zijn ze dus ook boven Twente te zien.
Ik kom bij de Schuilenburgerbrug en loop daarna het voormalige landgoed Schuilenburg in. Ik kom voorbij het Bouwhuis uit 1727 en de monumentale Sagenschuur. Men kan er eten, terwijl sagenvertellers over de rijke geschiedenis van Schuilenburg verhalen, aldus mijn wandelboekje. Een bouwhuis is trouwens een bijgebouw op een landgoed.
Even en korte geschiedenis van Schuilenburg: Het gebouw , toen nog Ter Molen geheten, werd voor het eerst in 1125 genoemd. In 1339 werd de havezate verkocht inclusief het recht van wind en water. Deze rechten hielden tot 1800 stand. Pas na de Franse tijd mochten er meerdere molens gebouwd worden. Het recht van wind en water leverde veel ruzie met schippers en boeren op. De molenaar wilde het water zo hoog mogelijk hebben en keerde soms het water waardoor de schippers niet konden doorvaren. En de boeren stroomopwaarts klaagden dan over het te hoge waterpeil. Daarom werd er in 1650 een regeling getroffen die inhield dat de schuttingen jaarlijks op 1 april ‘sullen worden opengeset en open blijven tot Lamberti’’ (= 17 september). Daarvoor moest de molenaar wel schadeloos gesteld worden en alle bovenstroomse dorpen moesten daaraan meebetalen.
Hoe lang dat geduurd heeft, weet ik niet, maar de havezate werd al rond 1775 afgebroken. Nu vinden we er een restaurant.
Daarna is het nog 4,5 kilometer naar Rhaan waarbij ik vooral over zandpaden loop. Een kilometer voor Rhaan zie ik plotseling ons busje staan. Saak was van plan om mij nog even tegemoet te lopen, maar had niet verwacht dat ik al zo ver was. Kortom, ik groet haar vriendelijk en zeg dat ik echt van plan ben om naar Rhaan te lopen en nu nog niet in ons busje stap.
Als ik verderloop kom ik over de Rhaanderesch, die daar 20 meter hoog prachtig voor Rhaan in het landschap ligt. En met een busje gaat het toch sneller dan met de benenwagen, want als ik bij Rhaan de es af kom, staat Saak even verderop al weer op mij te wachten. Ik kan overigens niet zeggen dat de buurtschap veel indruk op mij maakt, maar dat zal vroeger ongetwijfeld anders zijn geweest. De ‘plaats ’is namelijk vernoemd naar een havezate, die Rha of Rhaan heette. Die naam gaat terug naar 1382. Maar zoals met heel veel havezates is ook deze al lang geleden gesloopt. Om precies te zijn in 1841. Het Havezathepad begint zo wel een beetje op een spookpad te lijken. Bijna alles lijkt te zijn verdwenen. Maar gelukkig is het landschap prachtig en heb ik ook vandaag weer volop genoten.
En even later hobbel ik heerlijk met een 0% in de hand op huis aan. Onderweg begint het behoorlijk te regenen. Daar heb ik ondanks de slechte vooruitzichten tijdens de wandeling totaal geen last van gehad. En het is misschien niet helemaal van toepassing op mijn situatie vandaag, maar ik denk toch even aan die bekende uitdrukking ‘No guts, no glory.’
































































