6. Van de Näpfchenstein ten oosten van Bippen naar de picknickplaats ten westen van Berge

6. Van de Näpfchenstein ten oosten van Bippen naar de picknickplaats ten westen van Berge

6e Etappe van de Hünenweg 15 km

26 – 7 – 2026

Saak brengt mij om goed acht uur vanaf de camping naar de Näpfchenstein, waar ik de vorige etappe had zullen eindigen. Ik had geen zin om het laatste stuk van de vorige etappe door een stuk bos bij Bippen vandaag alsnog te lopen. Zo aantrekkelijk leek mij dat ook niet en dus begin ik om kwart over acht bij de Näpfchenstein, die hier in de buurt werd gevonden en in 1958 op deze plaats terecht gekomen is..  

Het blijft fascinerend om zo’n steen te zien. Citaat: De steen die ook wel de Teufelsstein of Deuvelstein wordt genoemd is 1,75 meter lang, 1,15 meter breed en 1,1 meter diep. De naamgeving komt uit sagen, waarin de steen in verband wordt gebracht met de duivel. De duivel zou met zijn duim in de steen gedrukt hebben en verantwoordelijk zijn voor een groter breekpunt (dat snap ik niet.) Er zijn 66 napjes op het gewelfde gedeelte van de steen. Zoals bij alle napjesstenen, is het doel van de napjes onbekend.

Maar duidelijk is dat de duivel die kuiltjes niet gemaakt heeft. De zwerfstenen met napjes (ook wel schalenstenen genoemd) zijn natuurlijke zwerfstenen met daarin één of meer door mensen gemaakte ronde kuiltjes. Opvallend is dat napjesstenen wijd verspreid zijn, maar dat wetenschappers nog nooit hebben kunnen achterhalen, waarom die kuiltjes werden aangebracht. Wel zijn er verschillende theorieën over. Zo denken archeologen aan rituele offerstenen voor de goden: vet, bloed of wijn werden daarvoor in de napjes gegoten. Ook wordt gedacht aan prehistorische kalenders die mogelijk gebruikt zijn als een eenvoudige sterren- of zonnekalender om seizoenen te bepalen. En een laatste theorie is dat het gewoon maalstenen zijn om zaden, noten, kruiden of rode oker fijn te wrijven. Maar om kort te gaan, men weet het nog steeds niet.

Het Großsteingrab Restrup of Ganggrab von Restrup is het hunebed dat achter de Näpfchenstein ligt. Het is gemaakt tussen 3500 en 2800 v.Chr. (tijdens het neolithicum.)

Ik neem hier afscheid van Saak, die naar de picknickplaats ten westen van Berge rijd, mijn eindpunt voor vandaag. Goed gehumeurd door het mooie begin van deze wandeling, duik ik direct na het hunebed de landelijke dreven ten oosten van Bippen in. Het is mooi weer en nog niet te warm, zodat ik bijna vrolijk fluitend over de paden loop. Wel wordt ik vrij snel na het begin geconfronteerd met een stukje achterstallig onderhoud. Bij een T-splitsing zie ik geen enkele aanwijzing en dus ga ik even terug om te kijken of er niet echt een aanwijzing staat. Die vind ik, al was het geen wonder dat ik hem in eerste instantie niet zag: bladeren ontnemen het zicht op het paaltje (zie foto). Maar ik weet nu wel welke kant ik op moet en dat is het voornaamste. Wel loop ik nu over een pad met rul zand en dat loopt altijd zwaar en niet snel.

Het duurt daarna niet lang meer of ik bereik het eerste huis van het dorpje Restrup, een ‘lintdorp’ langs de Restruper Strasse . Over dit dorp is op Google alleen maar te vinden dat men een Näpfchenstein en een hunebed bezit (en dan ook nog eens een paar kilometer verderop). Kortom in Restrup ben ik snel uitgekeken. Wel zie ik daar een alleraardigst bouwwerkje dat aandacht besteed aan het 1100 jarig bestaan van Restrup (zie foto) Als ik afsla richting Hekesen kom ik vrij snel bij de Hekeser hunebedden, die veel dichter bij Restrup liggen dan de Näpfchenstein. Maar officieel vallen ze onder het gehucht Hekese. De Hekeser Steine zijn twee unieke hunebedden die als enige megalithische bouwwerken (= met grote stenen opgebouwd) via een dubbele rij stenen met elkaar waren/zijn verbonden. Het complex stamt uit circa 2500 v.Chr. en is onderdeel van de toeristische Straße der Megalithkultur. Elk hunebed is ongeveer 20 meter lang met daartussen dus die 53 meter lange gang. Deze werd in de 19e eeuw met explosieven deels vernield. Er staan nu nog een dertigtal stenen.
Het vreemde is dat als je er aan komt niets wijst op dat hunebed. Op een heuvel staat een beeld dat vanaf de straat te zien is, maar waarvan ik de betekenis niet heb kunnen achterhalen. Maar als ik met een trap omhoog klim zie ik het hunebed, een paar picknicktafels en twee panelen met informatie. Ik ga daar dan ook even rustig zitten om koffie te drinken. Als ik na de koffie en de nodige foto’s verder loop door de (voormalige) gang naar het tweede hunebed kom ik een man tegen die even later de beide prullenbakken leegt. Hulde daarvoor, al mogen de picknickbankjes wel eens in de revisie omdat ze ogenschijnlijk (bijna) even oud zijn als de hunebedden.
Maar los van deze opmerking is het absoluut de moeite waard om daar eens een kijkje te nemen.

Als ik het tweede hunebed op de foto gezet heb, loop ik verder en kom even later weer bij de Restruper Strasse. Die steek ik schuin over en kom dan op een oud spoorwegtraject dat vroeger Rheine met Quakenbrück verbond. Het enige wat er nog van over is, is een gedeelte met losse steentjes waarop de bielzen hebben gelegen. Het loopt er dan ook voor geen meter en ik ben dan ook blij dat er na 100 meter een graspad naast ligt.

Niet veel later verlaat ik het oude spoortraject en loop zigzaggend door het landschap naar het Dreihügelgraberheiligtum. Daar moeten dus drie grafheuvels liggen. (Volgens mijn wandelboekje loop ik vlak langs drie hunebedden uit de brons en de ijzertijd. Maar in de tijd werden er helemaal geen hunebedden meer gebouwd.) Omdat er langs de Hünenweg geen enkele aanwijzing staat waar je die grafheuvels/hunebedden kunt vinden was ik er al aan voorbij voor ik er erg in had. Heb er dus niks van gezien.

Ik steek de drukke Bippener Strasse over en kom voor de verandering weer eens in een gebied met bosjes en akkers. Ik was verrast daar een hoogzit te zien. Die hebben (of is het ondertussen hadden) we hier ook bij de Schaopedobbe bij Elsloo. Een hoogzit werd gebuikt bij de jacht. Je hebt dan wat meer overzicht over het terrein voor je.

Na een klein beklimming bereik ik de top van de 52 meter hoge Schwietersberg. Het bordje dat dat aangeeft doet bijna voor-oorlogs aan en dat zou ook nog best eens zo kunnen zijn. Want ik vond op internet het volgende over de Friesenweg: ‘De Hünenweg begon zijn bestaan onder de naam Friesenweg, als route van Osnabrück via Haselünne naar Papenburg, met als merkteken een witte „F“ op zwarte achtergrond. Dat was in 1937. De Friesenweg was de eerste samenhangende hoofdwandelroute in deze regio, ontwikkeld door het toenmalige bureau voor toerisme, LFV Niedersachsen-Weserbergland. In de jaren rond 1960 werd het Emslandse stuk van de route aangepast vanwege de herverkaveling in de grote venen’. Maar ook later werd het pad nog aangepast om zoveel mogelijk asfaltwegen te mijden en is het nu alleen nog bekend onder de naam Hünenweg. Maar wel leuk dat ik dit oude bordje nog tegen kwam.

Daarna loop ik verder richting Berge. En dat gaat tot aan de Rote Backsteistrasse vlak voor Berge goed. Omdat ik ervan overtuigd ben dat ik daarna bij een grote weg uit kom, mis ik de afslag Tieferweg. ( Sluit niet uit dat het daar niet duidelijk is aangegeven.)  Ik kom uit op de Lingener Strasse, waar ik natuurlijk geen bordje van de Hünenweg tegen kom. Maar nog steeds overtuigd dat ik daar linksaf moet loop ik even langs deze straat die gelukkig niet al te druk is. Onderweg begin ik toch het donkerbruine vermoeden te krijgen dat ik niet helemaal goed zit en na het inschakelen van Google Maps is dat meteen duidelijk. Wel zie ik dat ik even verderop rechtsaf kan en dan weer op de route terecht moet komen. Enfin, na 1,2 km langs de weg kan ik eindelijk rechtsaf en lukt het me om na nogmaals een dikke kilometer weer op de route te komen. Wel zie ik door dit ommetje niets van Berge en kom ik ook niet over de Osterberg (met mooi uitzicht op Berge volgens mijn boekje) en dat is toch een baalmomentje.

Eenmaal weer op de route kom ik na een afslag al snel op een graspad met lang gras. Dat loopt niet lekker want er is geen spoor van wandelaars te bekennen. Als ik na nog een afslag eindelijk bij de Börstelerstrasse ben, zie ik aan de overkant Saak al op een klapstoel zitten. De veertien kilometer die ik voor vandaag had ingepland (ik heb ’s middags nog een afspraak in Oldeberkoop) werden er uiteindelijk 15. Dus zoveel heb ik niet omgelopen. Maar ondanks die relatieve korte afstand ben ik blij dat ik er ben, want het is ondertussen ‘spookbenauwd’ weer geworden. Het hakte er in ieder geval allemaal behoorlijk in, want van de ‘hittestress’ vergeet ik een laatste foto te nemen. Gelukkig heeft Saak mijn traditionele 0% al klaar staan, zodat ik eenmaal onderweg snel herstel van de ‘ontberingen’. Maar het blijft frustrerend dat ik ook vandaag weer verkeerd liep. Conclusie: Ik ga niet meer vertrouwen op de bordjes, maar de route die ik op internet heb kunnen vinden zoveel mogelijk uitprinten.

Back to Top